Ποιος είδε ψάρι στο βουνό (και θάλασσα σπαρμένη)*

Προ δικτύου ύδρευσης, όταν για βρύσες είχαμε τσίγκινα δοχεία με κανουλίτσα, σίγουρα εκτιμούσαμε περισσότερο την αξία του νερού…

Από την Αγγελική Λέφα

Στο χωριό μου, την Κεφαλόβρυση, δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς ποιο στοιχείο της φύσης κυριαρχεί. Στην πλατεία της δεσπόζει ανέκαθεν ως κομψοτέχνημα η μεγάλη πέτρινη θολωτή βρύση με τους τρεις καλοσχηματισμένους κρουνούς της.

Εκεί, παλαιότερα, κατά τη διάρκεια της ημέρας εναλλάσσονταν γραφικά στιγμιότυπα όπως: Οι συγχωριανοί μου που «πότιζαν» τα ζώα τους μετά τις πολύωρες πεζοπορίες σε κακοτράχαλα μονοπάτια, οι νοικοκυρές που έπλεναν τα ρούχα τους δέρνοντάς τα με τον κόπανο πάνω στα λιθάρια της, οι κοπέλες που γέμιζαν τις στάμνες τους με το κρυστάλλινο νερό της... Ο τρούλος της δεξαμενής της συνεχίζει να προσφέρει στωικά τη φιλοξενία του στα τρεχαλητά των παιδιών του χωριού, αποτελώντας ένα από τα αγαπημένα τους στέκια, με ζωντανό σκηνικό τις πάπιες και τις χήνες που μπανιαρίζονται αμέριμνα, επενδύοντας και ηχητικά την εκάστοτε εικόνα. Περιττό δε να ειπωθεί ότι οι κρουνοί της υπήρξαν το υπέρτατο meeting point και λίκνο συζητήσεων κάθε βαθμού σοβαρότητας, ειδικά σε καιρούς που ο συγχρωτισμός υφίστατο άκρατους περιορισμούς. Τότε, που η συμπεριφορά των γυναικών αποτελούσε αγαπημένο θέμα σχολιασμού, η μεταφορά και το γέμισμα της στάμνας στη βρύση συνιστούσε από τις ελάχιστες δραστηριότητες όπου τους δινόταν η ευκαιρία να επιδείξουν τα κάλλη, την κορμοστασιά, ακόμα και την επιδεξιότητά τους –ίσως και να ανταλλάξουν μια κλεφτή ματιά με κανένα παλικάρι στην πλατεία. Από εκείνα που απολάμβαναν τον καφέ τους κάτω από τον παχύ ίσκιο του αιωνόβιου πλάτανου (φυτεμένου στο κέντρο της από τον προπάππου μου, Αδάμ Πορικό), συνοδεία νερού απευθείας από τη βρυσομάνα.

Όσο για τα άλλα αναβλύζοντα μέλη της ζωογόνου αυτής «οικογένειας», τις υπόλοιπες, μικρότερες, αλλά διόλου ευκαταφρόνητες λιθόκτιστες πηγές, οριοθετούν με την κελαρυστή τους ύπαρξη τα σημαντικότερα σημεία του χωριού (στου Κρουστάλλου, στου Παρασκευού / Αγία Παρασκευή κ.ο.κ.) και θα εξασφαλίζουν πάντα στο διαβάτη την απαραίτητη ενυδάτωση κατά την οδοιπορία του.

*Είναι τόση η πλησμονή του νερού στα ορεινά χωριά της Μεσσηνίας που δικαιολογεί απόλυτα το τοπωνύμιο «Ψάρι» σε εντυπωσιακό υψόμετρο.