Κι αυτό πολύ απλά γιατί η γαστρονομία είναι μια μορφή τέχνης, από αυτές που εμφανίστηκαν αρκετά μετά την καθιέρωση των κλασικών τεχνών (ο τυχερός κινηματογράφος εντάχθηκε στις κλασικές τέχνες λόγω της εντυπωσιακής επανάστασης που έφερε). Το να λέει κανείς ότι η γαστρονομία είναι μόδα και θα περάσει είναι σαν να λέει ότι η μόδα στα ρούχα είναι μια μόδα που θα περάσει. Και μετά τι; Ο κόσμος θα φοράει no name σακιά έχοντας χάσει το ενδιαφέρον του για τη μόδα;
Αυτό το ενδιαφέρον για τη γαστρονομία είναι φαινόμενο του ανεπτυγμένου και αναπτυσσόμενου κόσμου. Ασφαλώς απαιτείται ένα σχετικό κοινωνικό και οικονομικό status και βέβαια η ήδη εξασφαλισμένη καθημερινή διατροφή και διαβίωση. Η ευημερία λοιπόν των τελευταίων δεκαετιών επέτρεψε σε όλο και περισσότερους ανθρώπους να γίνουν κοινωνοί της υψηλής γαστρονομίας. Ακόμη, το παγκοσμιοποιημένο εμπόριο διέσπειρε τις πρώτες ύλες και τις παραδόσεις της κάθε τοπικής κουζίνας, σε παγκόσμιο επίπεδο. Το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών είναι ορατό σήμερα σχεδόν παντού. Εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας, έθνικ, πολυεθνικά και fusion. Επίσης, τυριά, αλλαντικά, κρέατα, μπαχαρικά, κρασιά από κάθε γωνιά της γης στο super market της γειτονιάς. Πλήθος περιοδικών, websites, εκπομπών στην τηλεόραση. Οι μάγειροι έγιναν σεφ, οι σεφ τηλεαστέρες. Εγεννήθησαν επαγγέλματα όπως του σομελιέ, του δημοσιογράφου γεύσης και οίνου, του ρεστοκριτικού και πιο πρόσφατα του food blogger.
Το πιο ενδιαφέρον όλων όμως κρύβεται στο πόσο γρήγορα εκπαιδεύτηκε ο κόσμος. Τα τελευταία 20-25 χρόνια συντελέστηκε η σπουδαιότερη αλλαγή όλων. Η αλλαγή του ιδιώτη απέναντι στο φαγητό. Η βασική ανάγκη των ανθρώπων πήρε άλλη διάσταση. Έγινε στοιχείο προσωπικού στιλ, κοινωνικού status, τρόπου ζωής. Από το τραπέζι μας εκδιώχθηκε το φαγητό της μαμάς και οι περισσότεροι ξεκίνησαν τη δική τους περιπλάνηση στον κόσμο των γεύσεων. Είτε αυτή είναι μια μικρή βολτούλα, είτε μια Οδύσσεια.
Τι αποτέλεσμα όμως έχει όλη αυτή η φασαρία στο ίδιο το φαγητό; Ασφαλώς και δημιουργήθηκαν νέα standards απόλαυσης, νέοι συνδυασμοί και νέες γεύσεις. Κανείς δεν αμφισβητεί τη βελτίωση της μέσης ποιότητας των προϊόντων και ίσως και των εστιατορίων. Όμως κάτι που διαφεύγει μέσα σε αυτήν την απόλυτη σύγχυση της γαστρονομίας με το lifestyle είναι η γευστικότητα. Η πεμπτουσία η ίδια του φαγητού. Το στοιχείο εκείνο που πραγματικά ζεσταίνει τον ουρανίσκο και γεμίζει με ικανοποίηση ψυχή και σώμα.
«Η γευστικότητα είναι το ζητούμενο». Αυτό μου είπε πάνω από ένα ψητό κεφάλι συναγρίδας, που θύμιζε καλοψημένη Μεσσηνιακή γουρουνοπούλα, ένας γνωστός κριτικός γεύσης. Από τότε άρχισα νοητά να «σκάβω» στο βάθος κάθε πιάτου αναζητώντας το δισκοπότηρο της γευστικότητας. Κι αυτό που κατάλαβα ήταν ότι η διακόσμηση, η μουσική, το περιτύλιγμα, το σέρβις, έρχονται δεύτερα. Αυτό να θυμάστε όσοι και όσες έχετε μπει στο ατελείωτο γαϊτανάκι της γαστρονομίας, είτε σα δημιουργοί, είτε σαν αποδέκτες της μαγειρικής τέχνης. Ότι η ουσία του φαγητού είναι η γευστικότητα.
