Το τελείωμα της περιόδου της άνοιξης σηματοδοτούσε το ξεκίνημα των καλοκαιρινών μου διακοπών. Αυτές πάντα ξεκινούσαν την επόμενη μέρα που έκλειναν τα σχολεία και τέλειωναν μια μέρα πριν ανοίξουν αυτά. Ακόμα θυμάμαι τις προετοιμασίες μας, να φορτώσουμε το αυτοκίνητο, να μπούμε στο καράβι, να βρεθούμε στο αγαπημένο μου νησί, τη Μήλο.

Από τον Βασίλη Γκιόργκα

Μόλις το πλήρωμα του πλοίου ανακοίνωνε ότι πλησιάζουμε στο λιμάνι, το συναίσθημα χαράς που με πλημμύριζε ήταν εξωπραγματικό. Θα βρισκόμουν στο σπίτι μας, κοντά στους αγαπημένους μου παππούδες, τους θείους, τα ξαδέλφια μου, τους  φίλους μου. Θα ξεκινούσαν οι διαγωνισμοί για τα πόσα μπάνια έκανε, πόσα παγωτά έφαγε, πόσα ψάρια έβγαλε με το αυτοσχέδιο καλάμι του ο καθένας, μέχρι να επιστρέψει στην Αθήνα. Θα ξεκινούσαν ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στα στενά λιθόστρωτα σοκάκια, δίπλα στα σαγηνευτικά  άσπρα σπίτια με τις πανέμορφες βουκαμβίλιες, που γίνονταν ακόμη πιο όμορφες κάτω από το ηλιοβασίλεμα. Θα ξεκινούσαν ατελείωτες εξορμήσεις σε παραλίες με όλο τον απαραίτητο φυσικά εξοπλισμό, κουβαδάκια, μάσκες, βατραχοπέδιλα, ομπρέλες, ψάθες, πετσέτες.

Τώρα βλέπω τα παιδιά μου να παίζουν και να χαίρονται στο ίδιο σκηνικό και συνειδητοποιώ ότι μεγαλώνω, αλλά βαθιά μέσα μου οι μοναδικές αυτές εικόνες με συνοδεύουν πάντα, κάθε φορά που πλησιάζει το τέλος της άνοιξης.