Ύστερα από 6 χρόνια μανιώδους καπνίσματος, είχα επιτέλους καταφέρει να το κόψω για 6 ολόκληρους μήνες. Βρέθηκα στην Άνδρο, όπως κάθε χρόνο για ένα τριήμερο.

Από τον Πάνο Γεωργούντζο 

Ο φίλος μου, ο Γιώργος, ντόπιος πια, αφού δούλευε στο νησί χειμώνα-καλοκαίρι, προσφέρθηκε να με πάει σε μια παραλία, ερημική και πολλά υποσχόμενη στη σχετικά απάτητη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Το αυτοκίνητό του αγκομάχησε στους απότομους κατσικόδρομους που οδηγούσαν στο μικρό αυτό παράδεισο.

Φτάνοντας, συνειδητοποιούσες πόσο ευχάριστη είναι καμιά φορά η μοναξιά. Μεγάλη βοτσαλωτή παραλία με καταγάλανα νερά. Νηνεμία. Κανείς. Μια μικρή παράγκα στη μέση της παραλίας και μια βάρκα, λες ξεβρασμένη στην άκρη του γιαλού. «Καπτα-Νίκο, έπιασες τίποτα;». «Όλο και κάτι έχω…». Ο  Καπτα-Νίκος, ερημίτης, ψαράς, από μηχανής θεός. Όλη μέρα βουτιές, εξερευνήσεις, ξάπλα. Και στο τέλος μια φωνή. «Τα κάρβουνα καίνε παλικάρια! Άντε, ελάτε». Φρέσκο ψάρι, σαλάτα από το μπαξέ. Κρασί. Μόνο τραγούδι, αυτό των γλάρων. Ο ήλιος έδυε. Ο ουρανός μοβ. Χαλάλι το τσιγάρο. Αυτό που άναβε στα χείλη μου…