|
Τα θαλασσινά είναι ένα διατροφικό κομμάτι το οποίο εμείς οι Αθηναίοι έχουμε στερηθεί στην καλύτερη μορφή τους. Αν δεν τα έχεις φρεσκότατα στο τραπέζι σου, χάνουν μεγάλο μέρος της νοστιμιάς και της αξίας τους. Σκεφτείτε το ταβερνάκι στο νησί, πάνω στο κύμα. Σε λίγο καταφθάνει το καΐκι με τα φρέσκα όστρακα και τις πελαγίσιες τσιπούρες (όσες έχουν μείνει). Ο ψαράς είναι ο ίδιος ο ταβερνιάρης και ύστερα από λίγο τα φρεσκότατα αυτά θαλασσινά φτάνουν στο τραπέζι σας. Χωρίς παράτες και τυμπανοκρουσίες. Με το ομορφότερο ντεκόρ που θα μπορούσατε να σκεφτείτε. Τη θάλασσα και τα αρμυρίκια.
Τώρα συγκρίνετε αυτή την εικόνα με τις ταβέρνες και τα εστιατόρια της Αθήνας. Παντού επικρατεί καχυποψία. Ο εστιάτορας πρέπει να σε πείσει για την προέλευση και τη φρεσκάδα της πραμάτειας του. Το ντεκόρ είναι σικέ και μόνο οι τιμές θυμίζουν κάτι από θάλασσα, μιας και είναι πάντα αρμυρές. Έτσι, λοιπόν, οι συζητήσεις της παρέας περιστρέφονται συχνά γύρω από τις νοσταλγικές αναμνήσεις μιας άλλης ταβέρνας, ενός άλλου εστιατορίου, πάντα δίπλα στη θάλασσα…
Το «Θάλαττα» ευαγγελίζεται την πολυπόθητη επαφή με τη θάλασσα. Μπαίνοντας κανείς αντικρίζει την εικόνα που θα περίμενε να βρει κανείς σε ένα εστιατόριο που θέλει να λέγεται ψαρο-οτιδήποτε. Το κυκλαδίτικο λευκό με το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού ανακατεύονται σε μια συμφωνία απ’ όπου λείπει μόνο ο μαέστρος, ο ήλιος. Ο χώρος, άνετος και περιποιημένος, όχι φορτωμένος με δίχτυα, πετονιές, καλάμια, κουβαδάκια και άλλα τέτοια δήθεν πειστικά αντικείμενα.
Η μεζεδοκατάσταση που ακολουθεί έχει αρκετή ποικιλία και δεν νομίζω ότι αφήνει ακάλυπτες επιθυμίες. Αν εξαιρέσουμε ότι τη μέρα που πήγαμε εμείς δεν υπήρχαν κάποιες επιλογές, όπως στρείδια και αστακομακαρονάδα (γεγονός, όχι απαραίτητα αρνητικό, μιας και χρειάζεται προσοχή στις αγορές της πρώτης ύλης), κατά τ’ άλλα το μενού ήταν πλούσιο. Στο καλωσόρισμα ο συμπαθέστατος εστιάτωρ μάς παρουσίασε ένα δίσκο με μία «καλή» συναγρίδα, μια τσιπούρα και ένα ροφό, όλα σε καλό μέγεθος. Εκ πρώτης όψεως, φρεσκότατα και τα τρία ψάρια.
Στα ορεκτικά, ξεχώρισα την ταραμοσαλάτα (€ 6) και τα άγρια χόρτα (€ 7,50). Πικρά και γευστικά, όπως θα έπρεπε να είναι. Τα μανιτάρια σοτέ με σκόρδο μαϊντανό και ελαιόλαδο (€ 6,50), νόστιμα χωρίς να μένουν αξέχαστα. Οι γυαλιστερές (12 τμχ., € 14) μύριζαν θάλασσα, αν και θάλασσα που το όνομά της αρχίζει από Σ και τελειώνει σε -αρωνικός. Οι πατάτες τηγανητές (€ 4,50), μαλακές και «άχρωμες», ενώ η ψητή σαρδέλα (€ 10) εξίσου μαλακή και «φθαρμένη». Η ταραμοσαλάτα (€ 6) ξεπερνούσε κατά πολύ το μέσο όρο αυτών που έχουμε συνηθίσει, αλλά δεν ανεβαίνει σε βάθρο που χωράει μόνο τρεις, ενώ η φάβα με την κάππαρη και το κρεμμύδι (€ 3,50) προσπαθούσε να μας πει κάτι αλλά δεν ακούσαμε τι.
Κατά τ’ άλλα, πρέπει να τονίσω ότι το σέρβις ήταν εξαιρετικά περιποιητικό και πρόθυμο, ενώ το χώρο χαρακτήριζε η καθαριότητα και η τάξη. Η αλήθεια είναι ότι το «Θάλαττα» δεν με ταξίδεψε σε νησιά και καλοκαίρια. Όμως, η πρότασή του για τα αθηναϊκά δεδομένα είναι παραπάνω από ικανοποιητική. Μην ξεχνάτε ότι πλησιάζει σαρακοστή και το «Θάλαττα» δύναται να σας ταξιδέψει τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα.
|
Αν και το στενό της Βίτωνος, στο Γκάζι, καταλήγει στην πολύβουη οδό Πειραιώς, το δρομάκι έχει τη ζεστασιά μιας γειτονιάς. Στον αριθμό 5, το παλιό, χαμηλό αθηναϊκό σπίτι με την κατάφυτη αυλή επαίρεται για τη σεμνότητα της διακόσμησής του, αλλά και για την κλασικότητα των θαλασσινών γαστρονομικών ιστοριών που «διηγείται» κάθε βράδυ ο Ικαριώτης σεφ Γιάννης Σαφός.
Λίγο κρασί, λίγο θάλαττα και το αγόρι μου. Το Θάλαττα δεν έχει την αμμουδερή παραλία και τις ψαρόβαρκες για φόντο· μπορεί, όμως, και υπενθυμίζει διακριτικά στους πεδινούς αστούς το θέμα του. Στους τοίχους παρελαύνουν εικονογραφημένα ψάρια (από το pennants globefish ώς το four-horner trunkfish) και τα πιάτα είναι κοχυλόσχημα.
Η Θάλαττα είναι λάδι. Φιλήσυχες γαστρονομικές προτάσεις, χωρίς εξάρσεις και φουρτούνες. Η ταραμοσαλάτα, ελαφριά και αφράτη, μας άνοιξε την όρεξη. Τα μανιτάρια με σκόρδο ίσως ήθελαν λίγο παραπάνω σοτάρισμα. Η φάβα, νόστιμη, ιδωμένη με την παραδοσιακή προσέγγιση. Με ενόχλησε κάπως το πανταχού παρόν κόκκινο πιπέρι, το οποίο εμπλουτίζει χρωματικά μεν την παλέτα των πιάτων, αλλά αφήνει το στίγμα του αβίαστα δε.
Τις εντυπώσεις της βραδιάς έκλεψε η επαγγελματικότητα του σέρβις. Γοργά και διακριτικά η ευχάριστη παρουσία μάς περιποιήθηκε με χαμόγελο και χιούμορ και μας έκανε να αναρωτηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που απολαύσαμε τόσο υποδειγματικό σέρβις. Στον αντίποδα βάζω τα πολυκαιρινά τραπεζομάντιλα, τα στιγματισμένα από στάχτη και ανυποχώρητους λεκέδες. Η τιμή (€50-60 το άτομο) δεν δικαιολογεί τέτοια ολιγωρία.
ΥΓ. Καί τάχα δη ακούουσι βοώντων των στρατιωτών Θάλαττα Θάλαττα καί παρεγγυόντων (Κύρου Ανάβασις Ξενοφώντος).
|
