|
Υπάρχουν κάποια προσωπικά γαστρονομικά ταμπού που δύσκολα σπάνε. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που έχουν κάποια φαγητά στη μαύρη λίστα και δεν τολμούν καν να τα δοκιμάσουν, έχοντας στο μυαλό μια κακή παιδική ανάμνηση, συνήθως μια μαμά να τους μπουκώνει με το ζόρι το συγκεκριμένο «μισητό» φαγητό. Υπάρχει, όμως, μια πρώτη ύλη που χαίρει «παν-συμπαντικής» αποδοχής, και αυτή είναι η πατάτα.
Στη μορφή της ως τηγανητής πατάτας, δεν έχει υπάρξει άνθρωπος που να έχει πει όχι. Έχει καταλάβει θέση στις κουζίνες όλων των εστιατορίων του κόσμου. Από τους ακριβότερους γαλλικούς γαστρονομικούς ναούς, μέχρι τις ταπεινότερες ελληνικές ταβέρνες και τα σιχαμερά ταχυφαγεία της χοληστερίνης. Όμως ο ρόλος της, τουλάχιστον στην Ελλάδα, παρέμενε δεύτερος, αν όχι τρίτος. Για πρώτη φορά τώρα ανεβαίνει στο σανίδι, ως πρωταγωνίστρια και δη superstar! Στην «Πατάτα» θα γνωρίσετε την πιο οικεία σας γεύση από την αρχή…
Η ουσία της «Πατάτας» βρίσκεται στις μεταμορφώσεις της πρώτης ύλης, που πετυχαίνει ο ευφάνταστος, βραβευμένος σεφ Γιάννης Αφθονιάτης. Και πιστέψτε με, δεν είναι εύκολο να εντυπωσιάσεις χρησιμοποιώντας ταπεινά υλικά, που από μόνα τους μοιάζουν γκρίζα.
Το κανελόνι πατάτας με γέμιση κοτόπουλο και γλυκά κρεμμύδια (€6,00) ήταν απολαυστικό και «ζεστό». Ο «μπαμπάς» από πουρέ πατάτας με πάπια και κυδώνι (€8,00) ήταν μια έκρηξη ανεκτής γλυκύτητας, ένα πραγματικό ορεκτικό, ενώ το τεμπάλ πατάτας με κουνέλι, αρωματισμένο με φασκόμηλο (€8,00) ήταν τουλάχιστον πρωτότυπο και σε εμφάνιση αλλά και σε γεύση. Η σαλάτα «fish ‘n’ chips» με φρέσκο σολομό, ραντίτσιο και ξινολάχανο ήταν αρκετά δροσερή, αλλά με λίγη παραπάνω οξύτητα απ’ όση χρειαζόταν.
Στα κυρίως ξεχώρισα το χοιρινό φιλέτο με μανούρι, λιαστή ντομάτα και θυμάρι, συνοδεία πατάτας σοτέ σε βούτυρο (€16,00). Το κρέας ήταν καλό και καθαρό, ενώ το σύνολο έδινε μια γλυκιά και μπαχαρώδη αίσθηση. Οι τηγανητές πατάτες που ζητήσαμε ως επιστέγασμα του πατατο-οργασμού μας ήρθαν σε ένα πήλινο βαζάκι και αν έπρεπε να γίνω αυστηρός, θα έλεγα ότι ήθελαν τηγάνι, ελαιόλαδο και τραγανότητα. Πάντως, κι έτσι όπως ήρθαν ήταν πάνω από το μέσο όρο. Από τα γλυκά που επιμελείται ο σεφ εντύπωση έκαναν τα κανελόνια λευκής σοκολάτας με καραμελωμένα φρούτα.
Η «Πατάτα» δεν είναι το εστιατόριο που θα επιλέξει κανείς εύκολα, μια και η πρώτη ύλη του θεωρείται τετριμμένη. Όμως, πηγαίνοντας εκεί κανείς και θα εκπλαγεί και θα αναθεωρήσει ό,τι πιστεύει για τις δυνατότητες της ταπεινής πατάτας. Η εμπειρία θα είναι τουλάχιστον ευχάριστη και αρκετά οικονομική, (€35 το άτομο με το κρασί). Το άμυλο όπως δεν το φάγατε ποτέ…
|
Πατάτα. Η ιστορία της, βίος και πολιτεία. Αρχικά κινδύνεψε σε πολύπαθο ταξίδι στα χέρια κονκισταδόρων από τη Νότιο Αμερική στην Ευρώπη. Εδώ υπέστη το διασυρμό της πατατοαπαγόρευσης και υπήρξε αντικείμενο αισχροκέρδειας. Στη συνέχεια διαβλήθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως υποτιμητικός χαρακτηρισμός (π.χ. η ταινία ήταν πατάτα ή γυναίκα χοντροπατάτα). Μόλις τώρα αποκαθίσταται η υπόληψή της και βαφτίζει από χρονολογίες -το 2008 ως «έτος πατάτας»- μέχρι εστιατόρια. Ιστορική δικαίωση δηλαδή.
Το πατάτας εγκώμιον πλέκεται καθημερινά -εκτός Δευτέρας- στο αναπαλαιωμένο πατρικό του Εμμ. Μπενάκη, στου Ψυρρή. Στα χέρια του σεφ Γιάννη Αφθονιάτη γίνεται gourmet/d πιάτο που δεν χορταίνει να μεταμορφώνεται ως άλλη φιλάρεσκη γυναίκα. Συστήνεται ως χειροποίητα τσιπς για ντιπ σε μους φέτας με ανθότυρο και μυρωδικά. Κάνει νάζια ως βελούδινη πατατόσουπα συνοδεία κόκορα – θα την ήθελα να πρωταγωνιστεί μόνη της και σε μεγαλύτερη ποσότητα. Πολτοποιείται και γίνεται ένας πουρές με μανιτάρια και κυδώνι, που της προσφέρει γλυκύτητα. Παίρνει τη μορφή κανελονιού με γέμιση κοτόπουλου πάνω σε σπανάκι. Αδυνατίζει και παρουσιάζεται ως french fries, που θα τις προτιμούσα όμως ροδοκοκκινισμένες σε τηγάνι και όχι σε φριτέζα. Σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, φρέσκια σαν δεσποινίδα και όχι προμαγειρεμένη.
Όπως αρμόζει σε μια σταρ, το πορτρέτο της υπάρχει παντού. Γραφιστικές επιφάνειες στους πέτρινους τοίχους απεικονίζουν τις μεταμορφώσεις της με έξυπνο χιούμορ και δίνουν το παράδειγμα για το πώς εκσυγχρονίζεται με εύθυμες πινελιές ένα νεοκλασικό. Λάτρεψα τον potatohead, τη γλυκοπατάτα σαν γλειφιτζούρι, την εξαγνισμένη και τη διαολεμένη με τα αντίστοιχα διακριτικά.
Ως οφείλει μια δημοφιλής προσωπικότητα που ξέρει να ευχαριστεί τους θαυμαστές της, προσφέρεται σε φιλικές τιμές. Το εστιατόριο Πατάτα είναι η εναλλακτική πρόταση στο κύμα ακρίβειας. Κι αυτό γιατί αποσκοπεί σε κέρδος μέσα από την κατανάλωση και όχι από την έκπτωση της ποιότητας των υλών του. Ποσότητες γενναιόδωρες σε μενού των €20-25 (με κρασί); Καλή συμφωνία. Και καλή επιλογή προτού ξεχυθώ στα μπαράκια του Ψυρρή.
ΥΓ. Η ταπεινή πατάτα είναι πλούσια σε άμυλο. Το άμυλο, με τη σειρά του, είναι βασική πηγή ενέργειας για τον άνθρωπο και βοηθάει στην καλή λειτουργία του νευρικού συστήματος. Πατατάσσεσαι;
|
