|
Τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι Αθηναίοι στο να βρουν αξιοπρεπή θαλασσινά και ψάρια την έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν. Το να διαψευστεί μια τέτοια εντύπωση, έστω και από ένα εστιατόριο, αποτελεί ελπιδοφόρο δείγμα, μιας και αν μπορεί ένας, πιθανόν να μπορούν και περισσότεροι.
Όλο το παιχνίδι παίζεται στην επιλογή των πρώτων υλών. Πολλοί εστιάτορες διατείνονται ότι στην πόλη δεν μπορείς να βρεις αξιοπρεπείς πρώτες ύλες, ρίχνοντας την ευθύνη στις αποστάσεις, τους πονηρούς ψαράδες που κρατούν τα «καλά» ψάρια για τον εαυτό τους και τους δικούς τους πελάτες, και σε άλλες τέτοιες δικαιολογίες. Κι έτσι το κατεψυγμένο και το αναζωογονημένο με χημικά ψάρι πάει σύννεφο. Όλα τα παραπάνω έρχεται να διαψεύσει ο «Παπαδάκης», ο οποίος εκ Πάρου ορμώμενος, ήρθε να μας πει τα νέα: στην Αθήνα η αύρα είναι πλέον θαλασσινή!
Η επίσκεψη στο εστιατόριο έγινε Τρίτη βράδυ. Τις Τρίτες τα περισσότερα εστιατόρια υπολειτουργούν. Στον «Παπαδάκη», όμως, δεν έπεφτε καρφίτσα. Η κράτηση, λοιπόν, μάλλον απαραίτητη. Το μενού, σε πράσινο χαρτί-φωτοτυπία, φανέρωνε ότι αλλάζει διαρκώς, ανάλογα με το τι βρίσκει διαθέσιμο ο εστιάτορας. Από τα ορεκτικά δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε κάποια παραφωνία. Το συμιακό γαριδάκι (€21) άψογα τηγανισμένο, αν και λίγο πιο αλμυρό απ’ ό,τι θα ήθελα. Η αχινοσαλάτα (€22) μύριζε θάλασσα και σε ταξίδευε σε όποιο νησί ήθελες, ενώ το χταπόδι με μέλι, λιαστό κρασί και πατατάκι είναι πιάτο αξιώσεων, με πρωτότυπη υφή και μεστή γεύση.
Τα ντοματίνια με κάππαρη και ελαιόλαδο (€14) ήταν μια καλή ευκαιρία για να διαπιστώσουμε την καλή ποιότητα του ελαιολάδου, αλλά η κάππαρη ήταν λίγο στεγνή και «άτονη». Η σαλάτα με κατσικίσιο τυρί και σύκο (€14), αν και γευστικότατη, θα ταίριαζε μάλλον με κρεατοφαγικό μενού. Όμως, το «σαλατούρι» με ρόκα και διάφορα ψάρια ήταν το ιδανικό συνοδευτικό, δροσερό, χωρίς γευστικές υπερβολές. Τα κυρίως που δοκιμάσαμε δεν μπορώ να πω ότι είχαν την ίδια γευστική ένταση που είχαν τα ορεκτικά, χωρίς όμως να είναι αδιάφορα. Το γιουβέτσι κωλοχτύπας (€44) είχε δύο πρόσωπα, καθώς η κωλοχτύπα ήταν φρεσκότατη, ενώ το κριθαράκι κάπως άχρωμο. Το φρικασέ με σελινόριζα, που ήρθε με πρωτοβουλία του σεφ, περιείχε φρεσκότατο ψάρι και θύμιζε φαγητό μαμάς.
Τα γλυκά και τα παγωτά, όλα ευφάνταστες δημιουργίες της σεφ, Αργυρώς Μπαρμπαρίγου, άφησαν επίσης καλές εντυπώσεις. Το γεύμα μάς συνόδεψε άψογα το βαρέλι του Σιγάλα, από την καλά ενημερωμένη κάβα, ενώ κλείσαμε με σπιτικό λιμοντσέλο και φραουλάδα. Ο «Παπαδάκης» αποτελεί μια επιλογή που θα κάνει ευτυχισμένους τους λάτρεις των θαλασσινών. Το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι γεμάτο πορτοφόλι (€60 το άτομο χωρίς κρασί). Όμως, στη ζωή υπάρχουν ακριβά πράγματα που αξίζουν και ακριβά πράγματα που δεν αξίζουν. Ο «Παπαδάκης» ανήκει στα πρώτα.
|
Κολωνάκι το αριστοκρατικό. Ανηφορίζω την πλαγιά του Λυκαβηττού με επιφυλάξεις για τη γαστρονομική εξέλιξη της βραδιάς. Η τελευταία μου έξοδος για δείπνο σε bar-restaurant της περιοχής απλώς επαλήθευσε την εντύπωση ότι οι χώροι προσφέρονται κυρίως για να περιφέρουν το ναρκισσισμό τους γοργόνες και χαρτογιακάδες…
Οι συστάσεις για το εστιατόριο Παπαδάκης, πολλές και από διαφορετικές πλευρές. Η φήμη του είχε προηγηθεί της παρουσίας του. Πώς γίνεται αυτό; Στο γραφικό λιμανάκι της Νάουσας της Πάρου το ομώνυμο εστιατόριο εδραίωνε προοδευτικά από το 1997 το όνομά του με τους εκλεκτούς μεζέδες. Και οι επισκέπτες του νησιού ως απολογισμό διακοπών είχαν να διηγούνται και για το γεμιστό καλαμάρι και τα γαριδοπιτάκια της οικοδέσποινας Αργυρώς Μπαρμπαρίγου…
Αλλαγή ρότας: οι ψαρομεζέδες πιάνουν στεριά, στο ήσυχο στενό της Φωκυλίδου. Σε ένα χώρο με λίγα τραπέζια, μεγάλα λευκά παράθυρα -για να ανοίγουν οι ορίζοντες- και τις γλυπτές μεταλλικές «Σαρδέλες» στον τοίχο να σχηματίζουν το κοπάδι τους. Διακόσμηση απέριττη, ξεκούραστη, χωρίς φλυαρίες.
Τα πράγματα άρχισαν να σοβαρεύουν μαζί με την παρέλαση θαλασσινών. Γεύσεις που θα τις αναζητώ όλο το καλοκαίρι. Το συμιακό γαριδάκι -ο εκλεκτότερος των μεζέδων και για τα ίδια τα ψάρια- είχε τραγανή κρούστα και όμως δεν επιβάρυνε καθόλου το στομάχι. Τα γαριδοπιτάκια σχημάτιζαν δύο μεγάλες τηγανητές φλογέρες γεμιστές με παχύρρευστη κρέμα τυριού και γαρίδες. Αποτέλεσμα που εντυπώνεται, αλλά κάθε μπουκιά μεταφραζόταν σε €2. Το χταπόδι, σιγοβρασμένο σε λιαστό κρασί και περιχυμένο με μέλι, σερβιρίστηκε αγκαλιασμένο με τσιπς φρέσκιας πατάτας. Η φάβα είχε κρεμώδη υφή, γεμάτη λάμψη από το ωμό ελαιόλαδο. Συνοδευόταν από καραμελωμένα κρεμμυδάκια, ντοματίνια, κάππαρη και φιλετάκια γαύρου, ακολουθώντας το νησιωτικό τυπικό.
Γευστική ένταση που παραπέμπει στην αρχετυπική γεύση. Ομόφωνα έγινε αντιληπτή η άριστη ποιότητα των πρώτων υλών. Τα ντοματίνια, στεφανωμένα με καππαρόφυλλα, είχαν τη δροσιά και το ζουμί του σαρκώδους κόκκινου καρπού που τρώμε στο χωριό. Τα πιάτα ανέδυαν αυθεντικά αρώματα, τα οποία πρόσχαρα ανέσυρα από τη γευστική μου μνήμη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν γίνεται έκπτωση στην ποιότητα. Εντάξει, μια μικρή έκπτωση στο λογαριασμό μήπως;
ΥΓ. Θέλουμε να παίρνουμε αναμνηστικό τη σπιτική φραουλάδα. Μπορεί να εμφυαλωθεί, παρακαλώ;
|
