|
Είναι μία από τις αγαπημένες μου διαδρομές. Αριστερά από Αλεξάνδρας στη Βουρνάζου. Και εκεί παρκάρεις. Και ως εκ θαύματος πάντα βρίσκεις. Στο δεξί χέρι, Βουρνάζου και Τσόχα γωνία, η παλιά σιδερένια πόρτα ανοιχτή. Φέτος η διακόσμηση έχει αλλάξει στις λεπτομέρειες. Εμπριμέ μαξιλάρια μπερδεμένα μεταξύ τους και κρεμαστά φώτα με 70's αισθητική. Κατά τα άλλα η ίδια ατμόσφαιρα. Η ίδια μουσική. Το ίδιο feeling. Το Balthazar ανήκει σε αυτά τα μαγαζιά που δεν έχουν ανάγκη να διαφημιστούν. Το κοινό του είναι πάντα εκεί. Θαμώνες που γνωρίζουν και γνωρίζονται. Γιατί να πας; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα καταλάβεις το γιατί μόνο αν πας.
Τα μαγαζιά αυτού του είδους, έχουν βρει μια μυστική συνταγή που τα κάνει επιτυχημένα. Ο κόσμος κάθεται να φάει σε αυτό το υπέροχο νησί, όχι για την απόλαυση του ίδιου του φαγητού, αλλά για το όλο πακέτο. Γιατί αν απομονώσουμε την κουζίνα του θα είναι σαν να αφαιρούμε τη λάμψη από το χρυσό, το φως από τα αστέρια και άλλα τέτοια ποιητικά.
Στο καλωσόρισμα, μους καπνιστού σολομού και ποικιλία από χειροποίητα ψωμάκια. Στα ορεκτικά, κρύα σούπα από φρέσκο αρακά με τερίνα φουά γκρα (€12), δροσερή και κρεμώδης με κυρίαρχη φυτικότητα και ιδανικό ταίριασμα με την τερίνα. Η ανάμικτη πράσινη σαλάτα με παλαιωμένο ανθότυρο (€15) δεν είχε τη δροσερή φρεσκάδα που οφείλει να έχει μια σαλάτα για να συνοδεύει πιο έντονες γεύσεις αθόρυβα. Αντίθετα, είχε τόσο «βάρος» που θα μπορούσε να ε’ίναι από μόνη της γεύμα. Το χταπόδι στη σχάρα με παντζάρια και ταραμοσαλάτα (€18) ήταν μεστό σε γεύση και πρωτότυπο σε σύλληψη. Τα κεφτεδάκια με φρέσκες τηγανιτές πατάτες [€16 τα έξι (!) κεφτεδάκια] θύμιζαν συνταγή της γιαγιάς κλεισμένη σε τάπερ για να φαγωθεί στην παραλία, ανάμεσα σε πυργάκια από άμμο. Οι συγκινήσεις κοστίζουν…
Στα κυρίως, τα ραβιόλι με καραβίδες και σάλτσα bisque (€26) δεν ήταν αλησμόνητα, ενώ τα stroccapretti με ραγού από μοσχάρι γάλακτος, αγγινάρα και πεκορίνο (€22) είχαν τη ζεστασιά του σπιτικού φαγητού, ενώ διατηρούσαν ζωντανή την ουσία των βασικών υλικών. Ο σολομός με καραμελωμένο ανανά και μικρή σαλάτα είχε ταιριαστή γλυκύτητα και ωραία υφή.
Σε γενικές γραμμές, η κουζίνα του Balthazar από μόνη της δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει τα €65 το άτομο με κρασί. Από την άλλη όμως, το πακέτο που περιλαμβάνει το Balthazar είναι κάτι που περιλαμβάνεται στην τιμή του φαγητού. Και έτσι όλα γίνονται πιο τίμια και ελκυστικά. Ανεξάρτητα από όλα τα παραπάνω, το Balthazar αποτελεί ένα καταφύγιο για όσους αγαπούν την καλαισθησία και θέλουν να μυρίσουν καλοκαιρινή αύρα στο κέντρο της Αθήνας. Κι αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, δεν έχετε παρά να το επισκεφτείτε…
|
Η (ώριμη) ηλικία του bar-restaurant Balthazar δεν συνάδει με τη φρεσκάδα του. Αποτελεί αγαπημένο σημείο συνάντησης τόσο πριν από 10 χρόνια όσο και σήμερα. Θες ο κρυμμένος κήπος, το ψηλοτάβανο αρχοντικό, το όνομα ενός από τους τρεις Μάγους ή ο ακριβοπληρωμένος ενδυματολογικός κώδικας, το Balthazar αποτελεί μια all-weather σταθερή αξία. Ο κόσμος κινείται σε ένα ευρύ φάσμα ηλικιών, αλλά όχι τόσο ευρεία κλίμακα τσέπης.
Ο γωνιακός κήπος, σε απόσταση αναπνοής από την Αλεξάνδρας, δροσίζει τις αστικές ανοιξιάτικες νύχτες. Ο φοίνικας, στο κέντρο της σύνθεσης, προσφέρει την εξωτική νότα. Οι περιμετρικές «στοές» διαμορφώνουν το lounge χώρο για το δείπνο. Φέτος ντύνονται με φλοράλ πιξελωτά μωσαϊκά στους τοίχους και στολίζονται με άσπρη, χάρτινη «κληματαριά».
Αφού θαυμάσουμε τα γραφικά του περίτεχνου καταλόγου, διαλέγουμε κατ’ αρχάς την κρύα σούπα από φρέσκο αρακά με τερίνα φουά γκρα. Η βουτυράτη λιχουδιά ίσα που προβάλλει στην επιφάνεια της παχύρρευστης πράσινης σούπας. Το πιάτο ερεθίζει τόσο εικαστικά όσο και με τη δροσιά του. Γρήγορα, όμως, γίνεται βαρύ και μπορεί να ανακόψει την όρεξη για το υπόλοιπο γεύμα. Το χταπόδι στη σχάρα διατηρούσε τους χυμούς του και συνοδεύτηκε ευχάριστα με τα κομμένα σε ροδέλες, σαρκώδη παντζάρια και την ταραμοσαλάτα. Η ανάμικτη πράσινη σαλάτα με το παλαιωμένο ανθότυρο ενθουσίασε μόνο εμένα από την παρέα, αλλά ο έντονος χαρακτήρας της δεν επαρκούσε για να τιμολογηθεί €15.
Από τα κυρίως, τα ραβιόλι με καραβίδες ξεχώρισαν για την καλή ποιότητα των υλικών τους. Αισθάνθηκα, όμως, ότι η συμπυκνωμένη γαλλική άσπρη σάλτσα bisque, με την οποία είχαν περιχυθεί, πρόσθετε μεν σε γευστική ένταση, αφαιρούσε όμως από την πρωταρχική τους νοστιμιά. Τα stroccapretti με ραγού από μοσχάρι γάλακτος, αγκινάρα και πεκορίνο ήταν το πιο δυνατό πιάτο. Καρυκευμένα σωστά, γέμιζαν τον ουρανίσκο με την πληθωρική τους ζύμη, το αλμυρό ιταλικό τυρί πεκορίνο και το τρυφερό μοσχάρι. Τέλος, ο σολομός, με γαρνιτούρα από καραμελωμένο ανανά και μικρή σαλάτα, ήταν ραφινάτος και χαρήκαμε που ήρθε σε χορταστική μερίδα.
Ως fun restaurant, το Balthazar προσφέρει μια πλούσια δόση fun και μια αξιοπρεπή δόση restaurant. Αν προσθέσεις και το χαμογελαστό σέρβις και την πρασινάδα στο περιβάλλον, αναδεικνύεται σε μια δυνατή πρόταση για διασκέδαση, όχι όμως για γαστρονομική έξοδο. Οι τιμές μάλλον ανταποκρίνονται σε όλο το πακέτο.
|
