Μια παραλία άδεια ή γεμάτη, ένα ξύλινο beach bar κάπου στο Αιγαίο, ένα hot spot για στάρλετ στο Κάπρι και ένα κλαμπ γεμάτο party animals στην Ίμπιζα. Όπου και να βρεθεί κανείς το αλκοόλ είναι παρόν. Τα κορίτσια και τα αγόρια του ήλιου έχουν τις προτιμήσεις τους.

Από τον Πάνο Γεωργούντζο

Το καλοκαίρι, μαζί με άλλες εποχιακές συνήθειες, κάποιοι από εμάς αλλάζουν και το ποτό που πίνουν σταθερά. Το γεγονός ότι ορισμένα από τα ποτά που συνηθίζουμε να πίνουμε το χειμώνα δεν «ταιριάζουν» στις καλοκαιρινές συνθήκες είναι αναμφισβήτητο. Έτσι, λοιπόν, οι εταιρείες διανομής βλέπουν τα νούμερα στις πωλήσεις τους να γέρνουν προς τα ποτά που θεωρούμε καλοκαιρινά. Το τζιν, το ρούμι και η τεκίλα έχουν τη δική τους θέση στις καλοκαιρινές μας προτιμήσεις…

Τζιν

Το τζιν γεννήθηκε στην Ολλανδία κατά το 17ο αιώνα και πήρε το όνομά του από το Jenever ή Juniper ή Ραγοστρόβιλος τού ¶ρκινθου, όπως είναι η ελληνική του ονομασία, με τον οποίο αρωματιζόταν το απόσταγμα δημητριακών, που είναι και η βάση του. Το τζιν πέρασε γρήγορα και στην Αγγλία, απ’ όπου οι αποικιοκράτες το πήραν στην Ινδία και το χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο κατά της ελονοσίας σε συνδυασμό με τόνικ, το οποίο ήταν διάλυμα κινίνου. Μέχρι τη σημερινή του μορφή το τζιν άλλαξε, με την προσθήκη και άλλων αρωματικών βοτάνων, όπως φλούδες λεμονιού, φλούδες πορτοκαλιού, κάρδαμο, μάραθος, κανέλλα, μοσχοκάρυδο και άνηθος.

Σήμερα το τζιν χωρίζεται σε είδη, όπως το London Dry και το Plymouth, ενώ χρησιμοποιείται σε κοκτέιλ, όπως το Gin Fizz, το Long Island Iced Tea και άλλα. Τελευταία, παρουσιάστηκε στην ελληνική αγορά τζιν από απόσταξη χυμού σταφυλιών.  

Ρούμι

Το αγαπημένο ποτό των απανταχού πειρατών. Το ρούμι παρασκευάζεται εδώ και αιώνες κυρίως στην Καραϊβική και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, αλλά και σε άλλες περιοχές του κόσμου, όπως ο Μαυρίκιος, η Ρεουνιόν και η Αυστραλία. Είναι προϊόν απόσταξης, κυρίως χυμού ζαχαροκάλαμου, αλλά και μολάσσας. Το ρούμι, ανάλογα με το είδος του, πίνεται με διαφορετικούς τρόπους. Τα ελαφρά λευκά ρούμια που συναντάμε κυρίως στην Καραϊβική είναι ιδανικά για κοκτέιλ, ενώ τα παλαιωμένα και τα σκούρα πίνονται και σκέτα ή με πάγο. Σημαντικό είναι να μην μπερδεύουμε το χρώμα με την παλαίωση. Το σκούρο χρώμα δεν σημαίνει απαραίτητα παλαίωση, αφού αυτό συχνά επιτυγχάνεται με την προσθήκη καραμελοχρώματος.

Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στο ρούμι των γαλλικών αποικιών, όπως η Γουαδελούπη και η Μαρτινίκα, όπου παρασκευάζεται αποκλειστικά από χυμό ζαχαροκάλαμου διατηρώντας έτσι την αυθεντική γεύση του.   

Τεκίλα

Η τεκίλα είναι ίσως το πιο «καλοκαιρινό» από τα ποτά που αναφέραμε. Τη συναντάμε σε ποτά, κοκτέιλ, αλλά κυρίως σε σφηνάκια, μαζί με μια πρέζα αλάτι και μισή φέτα λεμονιού ή λάιμ. Η τεκίλα είναι προϊόν απόσταξης της μπλε αγάβης (blue agave), ενός κάκτου που συναντάμε στο Μεξικό. Χωρίζεται σε κατηγορίες ανάλογα με την παλαίωση και το ποσοστό της αγάβης που περιέχει. Η τεκίλα ξέφυγε από τα σύνορα του Μεξικού με τη βοήθεια των Αμερικανών που επισκέπτονταν το Μεξικό από το 18ο αιώνα, και αργά αλλά σταθερά κατέκτησε τις αγορές όλου του κόσμου.
Έχουν γίνει κατά καιρούς πολλές προσπάθειες να παραπληροφορηθεί το καταναλωτικό κοινό για τις ιδιότητες της τεκίλας με πιο γνωστή το μύθο του σκουληκιού που βρίσκεται σε κάποιες φιάλες. Το σκουλήκι, το οποίο ζει μέσα στον κάκτο δεν προσδίδει καμία θετική ιδιότητα, αντιθέτως υποβαθμίζει την ποιότητα του ποτού.

Η τεκίλα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χαλαρή διάθεση και συνηθίζεται ως κέρασμα από τους barmen σε μορφή σφηνάκι. Έχει την τιμητική της στις ΗΠΑ στις 24 Ιουλίου, όταν γιορτάζεται η Ημέρα της Τεκίλας.