06:00. Και τα δύο χέρια στο τιμόνι μήπως και τρέξει πιο γρήγορα το αυτοκίνητο στην Αττική οδό προς «Ελ. Βενιζέλο». Στο iPod παίζει το ομώνυμο τραγούδι, το «El.Venizelos» των equaleyes.
08:10. Πώς να συγκρατήσω τη χαρά μου όταν προσγειώνομαι σε ένα αεροδρόμιο που ονομάζεται «Λεονάρντο ντα Βίντσι»; Χειροκροτώ μαζί με τους υπόλοιπους επιβάτες τον πιλότο και ετοιμάζομαι για τον πρώτο μου espresso σε ιταλικό έδαφος - έχω ξαναεπισκεφτεί την Ιταλία, αλλά έπινα γάλα τότε.
09:00. Stazione seguente: Piazza Barberini! Ανεβαίνω τα σκαλιά του δαιδαλώδους μετρό και καλωσορίζομαι από αυθεντικό μπαρόκ διά του σημαντικότερου εκπρόσωπού του, του Bernini. Ένας υπερφυσικός Τρίτωνας πίνει νερό με τον πιο επιτηδευμένο τρόπο που μπορεί την ώρα που στηρίζεται πάνω σε όστρακο, που στηρίζεται με τη σειρά του σε δελφινοκεφαλές… Τουλάχιστον η Κρήνη του Τρίτωνα εγγράφεται σε ενιαίο ύφος με τον περιβάλλοντα χώρο, τα μπαρόκ palazzos. Οι δικοί μας Ξυλοθραύστες, έφιπποι Κολοκοτρώνηδες και Δρομείς δεν έχουν την ίδια τύχη. Δίπλα της, η Κρήνη των Μελισσών, την οποία αποκαλούσε περιπαικτικά ο λαός της Ρώμης, κατά την εποχή της κατασκευής της, «Κρήνη των Μυγών», ειρωνευόμενος τη δίψα των Barberini για εξουσία. Μερικές «αξίες» παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο.
10:30. Αφού πληρώνω έναν espresso macchiato €14 στο γραφικό Gran Caffe Roma, αναθεωρώ για τον «Διόνυσο» στου Φιλοπάππου. Δεν θα ξαναεκφραστώ άσχημα για την τιμολογιακή του πολιτική. Κατευθύνομαι προς την πολύβουη Piazza di Spagna, τον τόπο συνάντησης κατοίκων και τουριστών. Μια ζωγραφιά! Βεράντες και ταράτσες, στολισμένες με αζαλέες, φιλοξενούν τραπεζάκια με θέα την πανοραμική άποψη της πόλης. Από εκεί ξεκινά το όνειρο – ή ο εφιάλτης, ανάλογα με το βαλάντιό σου: η Via di condotti, φορτωμένη με Louis Vuitton, Dior, Gucci, Prada, Dolce & Gabbana, Missoni και άλλους «ταπεινούς» οίκους μόδας. Ο περίπατος σε αυτόν τον ελιτίστικο εμπορικό δρόμο είναι να σαν να ξεφυλλίζεις μια Vogue – την αμερικανική έκδοση. Την ώρα που εγώ κάνω window shopping, περιποιημένες και κομψές Ιταλίδες fashionistas μπαινοβγαίνουν στις μπουτίκ και επιδίδονται σε καταναλωτικό όργιο. Προπαγανδίζω στον εαυτό μου ότι ένα ζευγάρι peep-toes Miu Miu δεν θα με κάνει περισσότερο ευτυχισμένη, και εύχομαι να τους κολλήσει το τακούνι στο πλακόστρωτο.
14:00. Μια σωστή Dolce Vita στη Ρώμη υπαγορεύει στάση στη Fontana di Trevi. Με φόντο το καθαρόαιμο μπαρόκ γλυπτικό σύνολο ο Federico Fellini έδινε σκηνοθετικές οδηγίες στον πάντα ανήσυχο Marcello Mastroianni και την πληθωρική Anita Ekberg. Γνωστό είναι το έθιμο να ρίχνεις ένα νόμισμα μες στην κρήνη για να επιστρέψεις. Το αποτέλεσμα; €3.000 την ημέρα ή, αλλιώς, €1.095.000 το χρόνο. Με τέτοιο θησαυρό σε βάθος μόλις ενός μέτρου, δεν απορεί κανείς που επιτήδειοι έχουν επιχειρήσει να απομακρύνουν με μαγνήτη τα «ψιλά». Οι δικοί μας τοπικοί άρχοντες γιατί δεν παραδειγματίζονται αντί να επιβαρύνουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ;
15:00. Mangiare. Δεν είναι εύκολο να βρω ένα τραπεζάκι στον ήλιο. Ανυπομονώ να φάω spaghetti από τους πιο γνωστούς μακαρονάδες. Ξέρω ότι το μιας μέρας μποϊκοτάζ ζυμαρικών ως μορφή διαμαρτυρίας για τις αυξήσεις στην τιμή του εθνικού τους φαγητού τούς είχε στοιχίσει. Πάντως, επιμένω στην άποψή μου ότι οι ελληνικές μακαρονάδες και πίτσες είναι πιο νόστιμες. Μια σπιρτόζα Ιταλίδα, που με εντυπωσιάζει με τα Ελληνικά της, την ώρα που σερβίρει τα antipasti στο Savoy Restaurant μού εξομολογείται ό,τι μου είχαν πει και αρκετοί Ιταλοί πιο πριν: θα ήθελε να μένει στην Ελλάδα.
17:00. «Χαίρε, αυτοκράτορα, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν». Colosseum. Μνημειακό αρχιτεκτονικό δημιούργημα, που δεν έχει καταφέρει να καθαγιαστεί. Έχει φιλοξενήσει τις πιο αιμοβόρες «παραστάσεις» για το πιο αιμοδιψές κοινό στην Ιστορία, το ρωμαϊκό όχλο. Σύγχρονοι μονομάχοι και Καίσαρες με παροτρύνουν να βγάλω φωτογραφία μαζί τους. Έπειτα μου ζητάνε το αύθαδες ποσό των €10. Α, είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι! Τους δίνω €2 λέγοντας: «Prego».
17:50. Διανύω χιλιόμετρα στους πλακόστρωτους δρόμους της πόλης, στους οποίους η -αναιμική- πριγκιπέσσα Audrey Hepburn και ο δημοσιογράφος Gregory Peck κυκλοφορούσαν με τη Vespa στο κινηματογραφικό Roman Holiday. Διασχίζω τον Παλατίνο λόφο (Collis Palatinus), όπου κατά την παράδοση ιδρύθηκε η Ρώμη από τον Ρωμύλο, και συναντάω το φιδίσιο Τίβερη. Δεν με συμφέρει να κάνω συγκρίσεις, αλλά είναι αναπόφευκτο: στην αστική καθημερινότητα οι Ρωμαίοι περνούν από αψιδωτές γέφυρες για να πάνε στη δουλειά τους κι εγώ κάτω από τη μπαζωμένη γέφυρα του Κηφισού. Ο θυμός εξισορροπείται με ένα παγωτό black forest έξω από το Πάνθεον, λίγα μέτρα μακριά από τον τάφο του πιο κλασικού της Αναγέννησης, του Ραφαήλ.
20:00. Με χαμόγελο πιο μεγάλο, αλλά σώμα εξουθενωμένο, είμαι στην αίθουσα αναμονής για την πτήση προς Αθήνα. Βέβαια, νιώθω ήδη ότι είμαι πατρίδα, καθώς οι Έλληνες γύρω μου πληθαίνουν. Και αντιστρόφως ανάλογα μειώνεται η ησυχία. Καθώς επιβιβάζομαι, γυρνάω και κλείνω το μάτι. Θα ξανάρθω στη Ρώμη, κι ας μην έριξα νόμισμα στην κρήνη.
