Η «διαφήμιση» του bar Kazu είναι πράξη ανιδιοτέλειας, γιατί μετά δεν θα χωράμε εμείς, οι θαμώνες του. Και υπάρχει εθισμός!
Από την Ιωάννα Παπαδοπούλου
Downtown, μεσάνυχτα Πέμπτης, ψάχνω το αυτοκίνητό μου στο στενό της Μαυρομιχάλη -κάθετος στην Ακαδημίας, στο ύψος της Λυρικής Σκηνής- μετά την έξοδο από την κινηματογραφική αίθουσα. Με ενδιάθετη την τάση να προβληματίζομαι ύστερα από οποιαδήποτε προβολή (ακόμη και της ταινίας Fantastic Four), αναζητούμε με τη φίλη μου αλκοόλ να απελευθερώσει τη σκέψη και ένα ζεστό στέκι να μας φιλοξενήσει.
«Let’s go get stoned». Τον ταχύ βηματισμό και το φετίχ ήχο των τακουνιών διακόπτουν τα rhythm & blues ακούσματα του Ray Charles και το μυστηριακό φως που διαχέεται από μια τζαμαρία σε κόκκινο πλαίσιο στον αριθμό 3 της Μαυρομιχάλη. Η περιέργεια εξάπτεται. Το Kazu μάς μαγνητίζει σαν Σειρήνα. Εξάλλου γιατί να αντισταθούμε στη χαρά μιας συζήτησης σε ένα χώρο στριμωγμένο ανάμεσα σε βιβλιοπωλεία και εκδοτικούς οίκους; Πριν συνειδητοποιήσω πού πατώ, έχω καταλάβει τη γωνία στην μπάρα, μελετώ τον τζαμαϊκανό μαυροπίνακα όπου αναγράφονται με φλούο χρώματα τα κοκτέιλ και τα μολτ και έχω παραγγείλει το πρώτο daiquiri. «Ελπίζω οι φράουλες να μην είναι μεταλλαγμένες, ε;». Εισπράττω το βλέμμα του Χαραλαμπόπουλου στη διαφήμιση όταν τον ρωτούν αν ο ανανάς είναι ντόπιος.
Χαζεύω το χώρο, και το βλέμμα μου σκοντάφτει συνέχεια σε όλες τις teeny, tiny λεπτομέρειες που τον ζωντανεύουν. Ετερόκλητες αφίσες, φωτογραφίες, εφημερίδες, κολάζ σε τοίχους και φωτιστικά και urban στοιχεία προδίδουν μια προσωπική, ανεπιτήδευτη αισθητική και παρέμβαση πίσω από το deco και γι’ αυτό τελικά ένα χαρακτήρα. Φτάνει το χορταστικό κοκτέιλ μου συνοδευμένο από ξηρούς καρπούς και φρούτα ως παρελκόμενα, και ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου.
Όπως είναι εύλογο να συμβαίνει σε ένα λιλιπούτειο χώρο, όλοι και όλα κινούνται ρυθμικά γύρω από την υποβλητικά φωτισμένη μπάρα. Το ξεκαρδιστικό μου γέλιο, απ’ ό,τι φαίνεται, προκαλεί την προσοχή. Έρχονται δύο σφηνάκια από την παρέα απέναντί μας· εντός ολίγου έρχονται και οι ίδιοι. Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις all-time-classic ταινίες κι εγώ διαλέγω Monty Pythons… Φυσικά, το Life of Brian! «What have the Romans ever done for us?» (εκτός από την αποχέτευση, την ιατροφαρμακευτική αγωγή, την παιδεία, το κρασί, τη δημόσια τάξη, την άρδευση, τους δρόμους και τη δημόσια υγεία)…
Ξορκίζω άγχη για ληγμένους λογαριασμούς, καημούς συναισθηματικής φύσεως και, φυσικά, την κούραση της ημέρας. Το Kazu διώχνει μακριά το μικροαστισμό, και με τις ταξιδιάρικες προθέσεις του σε συνεπαίρνει.
Τέλος, η ώρα του λογαριασμού… Οι τιμές αντιστέκονται στη ζοφερή πραγματικότητα! Επιτέλους, ένα στέκι που σέβεται τους πελάτες του. Λέω στη φίλη μου φεύγοντας ότι όταν γίνω συντάκτρια στη θέση της συντάκτριας, αυτό το μπαρ θα είναι το πρώτο για το οποίο θα κάνω παρουσίαση…
Kazu: Μαυρομιχάλη 3, Αθήνα, τηλ. 210-3602242
